آسیا هیچوقت نتوانسته در فوتبال سوپراستار داشته باشد!
مسابقات جام جهانی نزدیک هست و با خودم فکر میکردم چطور میشود که آسیا با وجود اینکه 59 درصد جمعیت دنیا رو دارد اما تیمهایش سهم کمی از موفقیت در مسابقات جام جهانی داشتهاند. حتی جام جهانی 2002 هم که کره جنوبی به جمع چهار تیم برتر رسید، بعدها داور دیدار آنها مقابل ایتالیا اعتراف کرد که به نفع کره جنوبی سوت زده و یک بازیکن از ایتالیا را هم به ناحق اخراج کرد.
با وجود سرمایهگذاریهای عظیم ژاپن، کره جنوبی، عربستان، امارات، استرالیا و قطر اما هنوز بازیکنی نتوانسته از آسیا بلند شود و چنان بدرخشد که میلیونها نفر در سراسر دنیا به هواداران آن بازیکن تبدیل شوند دقیقا منظورم سوپر استارهایی در حد و اندازههای مارادونا، پله، مسی، رونالدو، ریوالدو، نیمار و … هست
بازیکنان بالا مثال امریکای جنوبی بود که حدود 5 درصد از جمعیت دنیا رو دارد و هر مدلی که به این قاره نگاه کنیم ضعف سرمایهگذاری و امکانات رو مشاهده میکنیم. از اروپا که مثال نزنیم که کلی سوپراستار به فوتبال معرفی کرده و قاره بسیار فقیر آفریقا هم ستارههایی مثل دروگبا، اتوئو و محمد صلاح رو به فوتبال معرفی کرده که با نمایشهای درخشان به تیمهایشان کمک کردند تا در رقابتهای لیگ قهرمانان اروپا قهرمانی بدست بیاورند.
تفاوت فرهنگی و جغرافیایی چقدر روی این موضوع نقش دارد؟
فقر فرهنگ توسعه فردی در کشورهای عربی
به نظرم تفاوت فرهنگی سهم زیادی توی این موضوع دارد، عربستان، امارات و قطر هر سال کلی پول خرج توسعه فوتبالشان میکنند. ولی فرهنگ مردمی که در این کشورها زندگی میکنند، با فرهنگ فوتبالیست شدن فرسنگها فاصله دارد، آنها با وجود پرداخت دستمزدهای گزاف به بازیکنانی مثل کریس رونالدو، نیمار، بنزما و … اما نتوانستن شور و هیجانی که در استادیومهای انگلیس یا ایتالیا وجود دارد را در عربستان بوجود بیاورند، خیلی از بچههای کم سن و سال در اروپا هر روز با رویای مسی یا رونالدو شدن از خواب بیدار و به مدارس فوتبال میروند، میدانید دقیقا دارم در مورد تفکر رشد و رسیدن به آرزوها صحبت میکنم.
فاصله زمانی آزار دهنده
فرض کنید الان ساعت 23:30 دقیقه شب هست و ما در ایران در حال تماشای بازی مهم بین دو تیم پاریسن ژرمن و بایرن مونیخ هستیم. یک ژاپنی اگر بخواد این مسابقه رو بصورت زنده ببیند باید ساعت 5 صبح از خواب بیدار شود ، آنقدر فاصله زمانی اروپا (اگر به عنوان مرکز فوتبال در دنیا بهش نگاه کنیم) با کشورهایی مثل ژاپن و کره جنوبی زیاد هست که اگر بخواهند فوتبال اروپا را بصورت لایو دنبال کنند، باید در ساعتهای نامتعارف مثلا 4 صبح بشینند و فوتبالهای روز دنیا را دنبال کنند
کشف علاقه در کودکان
وقتی که من حدود 10 ساله بودم. نمایش فرانچسکو توتی در تیم ملی ایتالیا و رم باعث شد تا هوادار سرسخت آ اس رم شومو همیشه در رویاهام این بود که روزی بتوانم برای رم فوتبال بازی کنم و الان در سن 36 سالگی این رویا را دارم که روزی بتوانم در باشگاه رم مربیگری کنم.
من فکر میکنم کشف نقش خیلی مهمی در اولین جرقههای ذهنی بچهها واسه علاقهمند شدن به رشته یا فعالیتی خاص داره، مثلا دوست صمیمی من حسین طاهری که یک طرح گرافیک برجسته هست، علاقهاش به طراحی از دورانی شکل گرفت که در کودکی پدر خودش رو در حال کشیدن نقاشی روی بوم میدیده و هر روز گریه میکرده که چرا نمیتواند مثل پدرش نقاشی بکشد!
پدر تلویزیون را روشن میکند و فوتبال تماشا میکند و کودک هم علاقهمند میشود. ولی در ژاپن کودک و پدر باید ساعت 5 صبح فوتبال اروپا را ببینند!
نقش ژنتیک
داستان از این قرار است که یک روز در صفحه اینستاگرام خودم یک استوری گذاشتم که از مخاطبان خودم پرسیده بودم، به نظر شما چرا فوتبالیستهای آسیایی به اندازه بقیه در فوتبال پیشرفت نمیکنند؟! بعد از چند ساعت تلفن من زنگ خورد، دکتر علی یونسی که یک پزشک توانمند و باهوش است با من تماس گرفت. دکتر علی یونسی یک پژوهشگر در زمینه مسائل پزشکی هست. او با خنده به من گفت همین الان توی پیج اینستاگرامت دیدم چه سئوالی گذاشتی! شاید واست جالب باشه که من ماه قبل راجع به این موضوع پژوهش کردم و اگر زمان داری واست توضیح بدم؟خیلی برایم جالب بود و علاقهام رو نشان دادم و برای دکتر یونسی توضیح دادم که من هم در مورد این مسئله پژوهش کردم و خیلی کنجکاو هستم تا نتایجی که بدست آوردی را با من به اشتراک بگذاری، اینطور توضیح داد.
ریشه انسان در آفریقا بوده، یعنی بالاترین تنوع ژنتیکی در آفریقا وجود دارد. و تنوع ژنتیکی در آسیا نسبت به آفریقا خیلی محدودتر است. با گسترش انقلاب صنعتی و شروع سیستم بردهداری و مهاجرت آفریقاییها به اروپا و خصوصا امریکای جنوبی، و ادغام ژنتیک نسلهای مختلف با منبع تنوع ژنتیکی که سرزمین آفریقا است نسلی بوجود آمد که در حرکات انفجای به نسبت آسیاییها خیلی سریعتر هستند.
وقتی دکتر یونسی در این مورد با من صحبت میکرد من توی ذهن خودم داشتم بازیکنان مختلف رو مرور میکردم و متوجه شدم بازیکنان سیاه پوست در حرکات انفجاری از دیگران سریعتر هستند. حتی بازیکنی با قد و قامت لوکاکو هم خیلی انفجاری و سریع هست.
زیرساختها، سرمایهگذاریها و استعدادیابها
من با این موضوع خیلی موافق نیستم که در آسیا به بازیکنان بااستعداد کم توجهی شده، اگر بخواهیم شرایط کشورهای آسیایی را با کشورهای امریکای جنوبی و خصوصا آفریقایی مقایسه کنیم، آسیا با اختلاف شرایط بهتری برای رشد استعدادهایش داشته است.
اما موضوعی که مهم است و سالها قبل آقای مهدوی کیا که با آکادمی کیا توانسته بود در تورنمتهای بینالمللی هم شرکت کند گفته بود: “مشکل این است که استعدادهای ما دیر به فوتبال اروپا راه پیدا میکنند”
معنی حرف آقای مهدوی کیا این است که در اروپا یک بازیکن 14 ساله در جوی قرار میگیرد که برای بازی در لیگهایی مثل پریمیر لیگ، سری آ، بوندس لیگا، لالیگا و لیگ 1 آماده شود. و وقتی بازیکن با استعداد ایرانی در سن 22 سالگی به اروپا میرسد در برخی از آموزشها از هم ردههای خودش عقبتر است.
توجه استعدادیابهای اروپا هم به امریکای جنوبی شگفتانگیز هست. آنها مرتب بازیکنان جوان کشورهای برزیل، آرژانتین، اروگوئه و … را چک میکنند. ولی به نظر من، اگر آسیا هم پتانسیلی از خودش نشان میداد حتما استعدادیابها به آسیا هم نگاه ویژهای میکردند.
نتیجه گیری
من فکر میکنم فوتبال آسیا یک مشکل بزرگ دارد و آن هم مدیریت بازیهای ملی و باشگاهی است. فرض کنید ایران قرار است با ژاپن یک بازی دوستانه انجام دهد، به دلیل فاصله جغرافیایی که بالاتر در مورد آن صحبت کردیم. سیستم خواب بازیکنان به طور کامل برای این بازی دوستانه مختل خواهد شد. این در حالی هست که کشورهای اروپایی کوچک و نزدیک به هم هستند.
سیستم مسابقات باشگاهی غرب آسیا و شرق آسیا هم باعث شده تا تیمهای غرب و شرق تا قبل از فینال با همدیگر روبروی نشوند. به نظر من تیمهای آسیایی (ملی و باشگاهی) نیاز دارند بیشتر با هم به رقابت بپردازند، رقابت کردن و تنه به تنه شدن بازیکنان و رودرو شدن سرمربیها با نقشههای تاکتیکی مختلف باعث رشد فوتبال در آسیا خواهد شد.و این سئوال را از شما دارم، آیا بهتر نبود فوتبال آسیا هم مثل امریکا جنوبی و شمالی به دو فدراسیون مجزا تبدیل میشد؟!
اگر اولین بار بوده که مطلبی در سایت من خواندید، من ساسان زلقی تمام مطالب قسمت بلاگ سایتم را بصورت دستنویس مینویسم تا تجربه خودم را با شما به اشتراک بگذارم، به نظر من در دنیایی که هوش مصنوعی و سایتهای مختلف خیلی آکادمیک مینویسند، لازم است کسانی باشند که دوستانهتر بنویسند.
کل هدف من ایجاد انقلاب فکری در ذهن فوتبالیستها خصوصا جوانترهاست تا بتوانند در فوتبال مسیر رشد خودشان را بهتر طی کنند
از اینکه تا انتهای مطلب با من همراه بودید از شما متشکرم.
